salonanarchist | leunstoelactivist

PvdA’ers en misstanden bij corporaties

In de NRC Handelsblad van 28 maart maakte columnist Jan Kuitenbrouwer zich vrolijk over de PvdA. Die partij probeert zich van de SP te onderscheiden door zich te beroepen op haar ‘sterke bestuurlijke traditie’, aldus Kuitenbrouwer:

Inderdaad, de bestuurlijke prestaties van PvdA'ers zijn geregeld het voorwerp van media-aandacht. Zorgbazen die ver boven de norm verdienen en bij wanprestatie een zak geld toe krijgen, oud-ministers die exorbitante bonussen toekennen en opstrijken, argeloze wethouders die zich laten leegkloppen door projectontwikkelaars, schoolbestuurders die bouw en onderhoud in handen geven van gangsters, het zijn natuurlijk niet uitsluitend PvdA’ers die dit soort bestuurlijke wapenfeiten kunnen claimen, maar wel opvallend vaak. Gisteren nog in deze krant: twee commissarissen van Vestia, dikke vrienden van meesteroplichter Erik Staal, samen miljarden gemeenschapsgeld zoekgemaakt, raadslid en burgemeester van de PvdA.

De PvdA krijgt vaker dit soort kritiek en haar partijleider, Hans Spekman, wil dat er strengere regels komen voor partijleden met een baan als toezichthouder. Ik was benieuwd of het hier gaat om een specifiek PvdA-probleem - of speelt het ook bij andere partijen? Om hier wat meer over te weten te komen heb ik een analyse gemaakt van het toezicht bij grote woningcorporaties, een sector waar het nodige misgaat en die bovendien bekendstaat als PvdA-bolwerk.

Ik heb gekeken of er een verband is tussen de politieke achtergrond van commissarissen en de vraag of de Balkenendenorm (officieel: de wopt-norm) wordt overschreden. Aangezien corporaties niet altijd even transparant zijn over de politieke achtergrond van hun commissarissen, is het mogelijk dat het overzicht incompleet is.

(Ex-) politici als toezichthouder en topsalarissen bij grote corporaties
  Aantal commissarissen Aantal corporaties Overschrijding wopt-norm
PvdA 24 22 13
CDA 15 13 9
VVD 12 11 9
GroenLinks 11 7 5
D66 6 6 5
Leesvoorbeeld: bij de grote corporaties heb ik 12 toezichthouders gevonden die actief zijn (geweest) voor de VVD, zij zaten bij 11 verschillende corporaties en bij 9 daarvan was sprake van beloning(-en) boven de wopt-norm.

In de eerste plaats valt op dat de PvdA inderdaad een stevige positie heeft in het toezicht op grote corporaties, op afstand gevolgd door het CDA. Ik kon geen enkele toezichthouder vinden van de SP of de kleine christelijke partijen. PVV en Partij voor de Dieren ontbreken ook; hier zou een rol kunnen spelen dat een partij waarschijnlijk geruime tijd mee moet draaien in de politiek voordat haar politici in beeld komen voor een commissariaat.

In de tweede plaats blijkt dat corporaties met toezichthouders van de PvdA gemiddeld minder vaak de Balkenendenorm overschrijden dan andere corporaties, al is dit verschil niet statistisch significant. Er zijn dus geen aanwijzingen dat PvdA’ers lakser zijn dan andere toezichthouders als het gaat om excessieve beloningen.

Natuurlijk is er bij corporaties meer aan de hand dan alleen overschrijdingen van de Balkenendenorm. Het ANP heeft een handig overzicht gemaakt van de meest opzienbarende misstanden. Het gaat om fraude en andere vormen van wanbeleid bij Vestia, SGBB, WSG, Rochdale, De Key, Servatius en PWS. Onder de verantwoordelijke toezichthouders heb ik er 4 gevonden met een CDA-achtergrond, 3 PvdA’ers, een VVD’er en een GroenLinkser (enkele van deze commissarissen zijn afgetreden naar aanleiding van de problemen). Op basis van deze cijfers kunnen geen harde uitspraken worden gedaan; wel valt op dat CDA’ers relatief vaak bij misstanden betrokken lijken te zijn.

Al met al klopt het beeld dat er relatief veel PvdA’ers actief zijn als toezichthouder in de volkshuisvesting, maar je kan niet zeggen dat zij lakser zijn dan andere toezichthouders. PvdA, CDA, VVD, GroenLinks en D66 hebben allemaal reden om kritisch te kijken naar (ex-) politici met een baantje als toezichthouder. (Methode | Gedetailleerde resultaten)

Summary: 

(Former) politicians serving on the supervisory board of housing corporations are relatively often social-democrats. Corporations with social-democrats on the board are not more likely to pay excessive remunerations to their managers or to be involved in scandals.

Tags: 

Foute grafieken

Als ik me niet vergis is dit een genre in opkomst: besprekingen van foute grafieken (grafieken die misleidend zijn, zaken onnodig ingewikkeld maken of simpelweg onleesbaar zijn). Erg leuk om te lezen dit soort artikelen en nog leerzaam bovendien. Onlangs werd op Forbes de winnaar bekendgemaakt van de Bad Graph Contest en voor de liefhebbers is er de blog Junk Charts.

UPDATE - Deze mag er ook wezen.

Tags: 

Nieuw fietsmagazine

Deze maand verscheen het nieuwe fietsmagazine Soigneur. Het voelt een beetje als een pretentieuze glossy, maar er staan leuke dingen in. Zoals een reportage met de RadioShack-Nissanploeg op training op Mallorca in januari, waar op dat moment geen toerist te bekennen valt. Ze zitten tussen de Duitse bejaarden, die geen idee hebben met wie ze in de rij staan voor het avondeten, en het onvermoeibare animatieteam. De renners laten niet veel los, maar het is wel duidelijk dat het overlijden van Wouter Weylandt in de Giro vorig jaar indruk heeft gemaakt. “Hij is er in de verhalen van de renners, die nu minder zeker op de fiets stappen, omdat ze nog bijna elke dag denken aan wat er is gebeurd.”

Dan is er de ‘ode in bijzaken’ aan Eddy Merckx, een verzameling reclamemateriaal met zijn foto erop (deze postzegel haalde de papieren editie niet). En een serie foto’s van klassieke Nederlandse racefietsen, waaronder een Germi (‘samenvoeging van de namen Gerrit, de bouwer, en Mien, zijn vrouw’) en een hele mooie Gazelle Champion Mondial AA (zoiets, maar dan in het blauw).

Tags: 

Waarom maakt de NRC niet een betere app

Vorig jaar heb ik m’n abonnement op de papieren NRC Handelsblad ingeruild voor een digitaal abonnement. Daar zitten veel voordelen aan, maar het levert ook irritaties op. Als je de app opent wordt je scherm secondenlang gegijzeld door een advertentie, foto’s worden matig weergegeven en als je even heen en weer switcht naar een andere app moet je daarna vaak weer vooraan in de krant beginnen in plaats van op de pagina waar je was. Bovendien crasht de app zo nu en dan.

Voor m’n digitale abonnement betaal ik ruim twee derde van de prijs van een papieren abonnement. Of dat een reële prijs is valt moeilijk te zeggen, want kranten doen nogal geheimzinnig over hun kosten. Een uitzondering is het Leidsch Dagblad, dat een keurig overzicht biedt:

De kosten voor het maken van het Leidsch Dagblad bestaan globaal uit vijf groepen: grondstoffen als papier en inkt (12%), redactie (28%), technische vervaardiging (22%), expeditie en bezorging (11%) en algemene kosten voor administratie, huisvesting, promotie en dergelijke (27%).

Redactie en overhead vormen dus 55% van de kosten. Natuurlijk kan je hieruit niet zomaar concluderen dat een digitaal abonnement op NRC Handelsblad ruim de helft zou mogen kosten van een papieren abonnement; zo zal de kostenstructuur van de twee kranten verschillen.

Ondanks deze en andere slagen om de arm zou het zomaar kunnen dat ik met mijn digitale abonnement de papieren krant subsidieer. Daar heb ik overigens geen probleem mee. Mijn punt is: als kranten je serieus laten betalen voor een digitaal abonnement, laat ze dan ook zorgen voor een app die goed werkt. De grafiek laat overigens zien dat NRC Handelsblad niet de enige krant is die een forse prijs vraagt voor een digitaal abonnement met een app die matig wordt beoordeeld.

Summary: 

Most newspapers are secretive about their costs, but the Leidsch Dagblad has disclosed that journalists and overhead amount to 55% of the paper’s costs. Arguably, this figure gives a very rough indication of what a digital subscription to a newspaper should cost. NRC Handelsblad charges more than that percentage for its digital edition (as other papers do). This is no problem, but at that price subscribers should expect an iPad app that works properly.

Tags: 

Pages