salonanarchist | leunstoelactivist

Stadsdelen nauwelijks nog kweekvijver

Eigenlijk was ik niet van plan om te gaan stemmen voor de stasdeelcommissie. Ik vind het raar dat de gemeente een verkiezing organiseert maar de commissies geen bevoegdheden geeft. Uiteindelijk heb ik toch gestemd, uit waardering voor de mensen die zich voor mijn buurt willen inzetten. En wie weet, misschien zitten hier toekomstige gemeenteraadsleden tussen.

Allerlei politici hebben het vak ooit geleerd in een stadsdeel - bekende vorbeelden zijn Eric van der Burg (VVD), Rutger Groot Wassink (GroenLinks) en Ahmed Marcouch (PvdA). Maar werkt dat nog steeds zo?

Een voorlopige analyse suggereert dat de stadsdelen nauwelijks nog een kweekvijver vormen. In 2014 kwamen er dertien mensen in de raad die in de voorgaande periode in een stadsdeel actief waren geweest. Dit jaar lijken het er nog maar vier te zijn: Alexander Hammelburg (D66), Yassmine El Ksaihi (D66), Dorrit de Jong (GroenLinks) en Anne Marttin (VVD).

Het is niet zo moeilijk om mogelijke verklaringen te bedenken:

  • Er gaan vrij veel zetels naar (nieuwe) partijen die in de vorige periode niet actief waren in de stadsdelen;
  • Het aantal stadsdeelpolitici is in 2014 sterk teruggebracht waardoor de vijver kleiner is;
  • De stadsdelen hebben steeds minder te zeggen. Misschien hebben sommige politieke talenten geen zin meer om in een stadsdeel actief te worden.

Methode

Voor de huidige en de vorige verkiezing heb ik vastgesteld welke kandidaten zijn gekozen in de gemeenteraad (in eerste instantie, dus zonder rekening te houden met doorstroming nadat het college was gevormd) en wie daarvan actief is geweest in een stadsdeel in de voorgaande periode, inclusief duoraadsleden. De uitslag voor 2018 is uiteraard voorlopig (op basis van 385 van de 560 stembureaus); deze wordt pas vrijdag definitief vastgesteld. Daarnaast kunnen gegevens over eerdere functies onvolledig zijn. Bronnen: Database Amsterdamse Politici (DAP), OIS.

In 2014 zijn de volgende personen met een stadsdeelachtergrond in de voorgaande periode in de gemeenteraad gekozen: Zoë Kwint (D66), Paul Guldemond (D66), Jan-Bert Vroege (D66), Mascha ten Bruggencate (D66), Rutger Groot Wassink (GroenLinks), Jorrit Nuijens (GroenLinks), Simion Blom (GroenLinks), Henk Boldewijn (PvdA), Orhan Kayar (PvdA), Wil van Soest (PvdO), Daniël Peters (SP), Marianne Poot (VVD), Rik Torn (VVD).

Tags: 

Verkiezingen: hoe serieus zijn de kandidaten

Ruim duizend mensen hebben zich kandidaat gesteld voor de Amsterdamse gemeenteraad en de stadsdeelcommissies. GroenLinks, PvdA en VVD doen in alle 22 gebieden mee; D66 in 21; de SP in 9. Van de nieuwkomers doen met name DENK (16) en SAMEN (10) in veel gebieden mee. De Partij voor de Dieren en de Piratenpartij hebben uit principe besloten om niet mee te doen in de stadsdelen.

In hoeverre zijn alle duizend kandidaten ook serieus van plan om zitting te nemen in de raad of commissie waarvoor ze zich verkiesbaar hebben gesteld? Dat weet je nooit helemaal zeker, maar er valt wel iets over te zeggen. Er staan bijvoorbeeld verschillende Tweede Kamerleden op de kandidatenlijsten. De kans lijkt niet zo groot dat zij daadwerkelijk van plan zijn om in de Amsterdamse gemeenteraad of in een stadsdeelcommissie plaats te nemen.

De volgende Kamerleden staan op een kandidatenlijst: Joël Voordewind (ChristenUnie), Thierry Baudet (Forum voor Democratie), Bram van Ojik (GroenLinks), Liesbeth van Tongeren (GroenLinks), Lammert van Raan (PvdD), Peter Kwint (SP), Ronald van Raak (SP) en Mahir Alkaya (SP).

Dan zijn er mensen die zowel kandidaat zijn voor de gemeenteraad als voor een stadsdeelcommissie. Voor zover ik weet is het niet verboden om tegelijk in de gemeenteraad en een stadsdeelcommissie te zitten. Ik vermoed echter dat de meeste dubbelkandidaten niet van plan zijn om in allebei de organen zitting te gaan nemen. Als dat klopt, dan staan ze dus voor spek en bonen op één van de lijsten.

Er zijn 179 dubbelkandidaten. Hieronder als eerste een overzicht van de overlap bij partijen die momenteel niet in de gemeenteraad zitten en die tenminste één dubbelkandidaat hebben.

Met name bij SAMEN is er veel overlap. SAMEN is in december opgericht door politici uit Zuid en Nieuw-West. Ze doen in maar liefst tien gebieden mee, niet alleen de stadsdelen waar ze geworteld zijn, maar ook in Oost, West en Zuidoost. Daarnaast doen ze mee voor de gemeenteraad. Om al die lijsten te vullen hebben ze veel gebruik gemaakt van dubbelkandidaten.

Hieronder een vergelijkbare grafiek, maar dan voor de partijen die momenteel in de gemeenteraad zitten.

Bij de Partij voor de Dieren is er geen enkele overlap; logisch aangezien ze niet meedoen aan verkiezingen voor stadsdeelcommissies. Met name de Partij van de Ouderen en de VVD hebben veel dubbelkandidaten. Bij de VVD is driekwart van de kandidaten voor de gemeenteraad ook kandidaat voor een stadsdeelcommissie. Bij deze partijen de kans dus redelijk groot dat een kandidaat niet serieus van plan is om daadwerkelijk plaats te nemen in het orgaan waarvoor ze op de lijst staan - tenzij ze van plan zijn om tegelijk in de gemeenteraad en in een stadsdeelcommissie te gaan zitten.

Bron: Database Amsterdamse Politici. Het valt niet helemaal te garanderen dat het koppelen van namen altijd goed is gegaan.

Tags: 

Radicaal kiezen voor de fiets

Momenteel wordt 48 procent van de ruimte op straat in beslag genomen door auto’s. Aan een buurtgarage voor 250 auto’s wordt evenveel geld uitgegeven als aan 2,5 jaar fietsbeleid. De Fietsersbond vindt dat het tijd is voor nieuwe keuzes en heeft daarover de notitie Amsterdam 2025: Stad van de fiets uitgebracht.

In de notitie staat dat de komende jaren 10 procent van alle autoparkeerplekken boven de grond moet worden omgezet in ruimte voor fietsers, voetgangers en groen. Doorgaand autoverkeer moet worden ontmoedigd, bijvoorbeeld door eenrichtingsverkeer toe te passen. Verkeerslichten moeten ofwel verdwijnen, ofwel fietsvriendelijk worden ingesteld.

De kaart hierboven toont een aantal maatregelen uit Stad van de fiets. Het gaat om lokaties binnen de ring. Buiten de ring is er meestal voldoende ruimte beschikbaar en zijn de fietsnetwerken van voldoende kwaliteit, aldus de Fietsersbond. Toch moet ook daar nog wel wat gebeuren: tegels vervangen door asfalt en kortere wachttijden bij verkeerslichten.

De Fietsersbond heeft ook een aantal verkiezingsprogramma’s doorgelicht. «D66, GroenLinks en PvdA willen fietsers ruim baan geven, ook als dat ten koste gaat van ruimte voor auto’s; de SP doet nauwelijks concrete uitspraken; en voor de VVD mag meer fietsen niet ten nadele gaan van het autoverkeer.»

De lokaties op de kaart zijn misschien niet altijd helemaal correct.

Tags: 

Waarover discussieerde de Amsterdamse gemeenteraad, 2006-2018

Onlangs heb ik de verslagen gedownload van 205 raadsvergaderingen en 1.116 commissievergaderingen van de Amsterdamse gemeenteraad. Daarmee kan je een beknopte recente geschiedenis van de Amsterdamse politiek schrijven.

De grafieken hieronder laten zien hoe vaak bepaalde termen zijn gevallen (per 100.000 woorden). De gegevens voor 2006 zijn onvolledig en voor 2018 geldt dat uiteraard helemaal; daarom zijn de betreffende kolommen lichter gekleurd. En let op: de schaal op de y-as verschilt.

Informatie over recentere politieke ontwikkelingen vind je in de Stemwijzer voor Amsterdammers.

Airbnb

Vorig jaar sprak de gemeenteraad over de vraag of Airbnb een dikke doei verdient. Marjolein Moorman (PvdA) merkte op hoe snel dit onderwerp op de agenda van de gemeenteraad is gekomen: «In de campagne 2014 is het woord Airbnb geen één keer gevallen tijdens de debatten en nu hebben we het er zo ongeveer elke raadsvergadering over.»

Airbnb is opgericht in 2008 het het lijkt erop dat de eerste Amsterdamse advertentie in januari 2009 verscheen. Vanaf 2013 begonnen er zorgen te ontstaan over het effect van Airbnb op de leefbaarheid en de woningprijzen. Aanvankelijk zal de gemeente Airbnb als partner bij de aanpak van deze problemen, maar er ontstond steeds meer wantrouwen. De gemeente ging de website van Airbnb scrapen om niet afhankelijk te zijn van de cijfers die het bedrijf zelf levert, en heeft inmiddels ook een meldplicht ingevoerd.

Allochtoon

Nederland heeft een merkwaardige obsessie met afkomst. Mensen die in Nederland zijn geboren worden toch als allochtoon geregistreerd als tenminste één van hun ouders in buiten Nederland is geboren. Het CBS houdt zelfs bij of misschien een van je grootouders ergens anders is geboren - dan krijg je het stempel derde generatie.

Over dit soort registraties is nooit serieus discussie gevoerd, maar wel over het woordgebruik. In 2006 stelde Manon van der Garde (PvdA) voor dat de gemeente het woord allochtoon niet meer zou gebruiken in beleidsstukken en voorlichtingsfolders. Wegens gebrek aan steun trok ze het voorstel weer in. Twee jaar later bleek uit een peiling van Nieuws uit Amsterdam dat veel raadsleden inmiddels wel van de term afwilden en in 2013 werd een nieuw voorstel van de PvdA aangenomen.

De grafiek laat zien dat de gemeenteraad inmiddels al grotendeels was opgehouden om de term te gebruiken.

Crisis

Het zal geen verassing zijn dat de term crisis in 2009 vaak is gevallen. Tijdens een commissievergadering op 5 maart 2009 was er wel enige discussie over hoe de crisis genoemd moest worden:

De heer VERWEIJ [VVD] stelt voor het niet meer over de kredietcrisis te hebben maar over de financiële crisis. […]
De heer IVENS [SP] zegt dat hij blij is dat de heer Verweij de kredietcrisis ook economische crisis wil noemen. Hij wacht op het moment dat hij kapitalismecrisis genoemd zal worden.

Daar is het niet echt van gekomen. In de raad is de afgelopen jaren de term kredietcrisis 223 keer gevallen; economische crisis 206 keer; financiële crisis 59 keer; klimaatcrisis 36 keer en kapitalismecrisis 4 keer (de opsomming is niet uitputtend).

Ontruiming

In 2010 ging het kraakverbod in. Er bleef discussie ontstaan over ontruimingen van broedplaatsen als Schijnheilig en van panden waar vluchtelingen woonden. Dilan Yeșilgöz (VVD) en Marijke Shahsavari (CDA) pleitten regelmatig om krakers te vervolgen, wat Ruger Groot Wassink (GroenLinks) weer aanmerkte als politieinzet voor rechtse hobbies.

Open source

In de Amsterdamse gemeenteraad was er ruim tien jaar geleden veel steun om het contract met Microsoft op te zeggen en voortaan gebruik te maken van open source software. Zo hoopte men zich te bevrijden van dure contracten waar je moeilijk onderuit kan. Ook moest dit Amsterdam op de kaart zetten als stad waar nieuwe ict-ontwikkelingen worden gestimuleerd.

Een poging om het contract met Microsoft per 2008 te beëindigen liep spaak. In 2009 begon de stad voorzichtig met het installeren van OpenOffice.org en Firefox. Een lobbyist van Microsoft mopperde dat het bedrijf nauwelijks nog een voet aan de grond kreeg in Amsterdam (al was men not amused toen het Parool dat publiceerde).

Maar in 2010 werd duidelijk dat het project gestrand was op een mix van ambtelijke onwil en onvermogen:

Wethouder WIEBES denkt dat de bestuurlijke en ambtelijke wil ook daarbij versnipperd is. Ook is het de vraag of de wil van de Raad overeenkwam met wat de organisatieonderdelen als realistisch achtten.

Schiphol

Toen Lodewijk Asscher in 2006 wethouder werd, was al min of meer besloten dat Schiphol naar de beurs gebracht zou worden. Maar Amsterdam is mede-eigenaar, en Asscher was niet overtuigd dat privatisering van de luchthaven in het belang van de stad was. In De ontsluierde stad beschrijft hij hoe hij onder druk werd gezet door kopstukken uit de politiek en het bedrijfsleven. Bijvoorbeeld door Wilco Jiskoot van ABN AMRO:

Minzaam glimlachje. Of ik wel wist dat de beursgang hoe dan ook door zou gaan. Wat mijn ambities eigenlijk waren voor na de politiek.

Asscher hield voet bij stuk en blokkeerde de privatisering. Inmiddels lijkt niemand nog serieus voorstander te zijn van een geprivatiseerd Schiphol. Sterker nog, veel partijen vinden dat de gemeente Amsterdam zich als mede-eigenaar best wat actiever mag bemoeien met het beleid van de luchthaven.

Na 2006 heeft de raad nog regelmatig gesproken over Schiphol. Bijvoorbeeld over veiligheidsrisico’s naar aanleiding van de crash van een toestel van Turkish Airlines in 2009, over de gezondheidsrisico’s van ultrafijnstof en over de werkomstandigheden van schoonmakers en beveiligers.

Scooter

Het aantal snorfietsen in Amsterdam is al jarenlang flink aan het groeien. Insprekers trokken aan de bel: in 2008 Saskia de Jonge namens Milieucentrum Amsterdam (MCA) over luchtvervuiling. Vervolgens, in 2009, Govert de With van de Fietsersbond over het feit dat fietsers zich niet meer veilig voelen op het fietspad.

Het onderwerp werd opgepakt door Fjodor Molenaar (GroenLinks). Nadat andere maatregelen weinig opleverden, diende hij in 2012 een voorstel in om scooters naar de rijbaan te verplaatsen. Inmiddels heeft de discussie zich verplaatst van de gemeenteraad naar de Tweede Kamer, die het mogelijk moet maken dat Amsterdam fietspaden scootervrij maakt. Het schiet allemaal niet erg op.

Stadsdelen

Om een of andere reden schijnt het nodig te zijn om het bestuurlijk stelsel elke vier jaar op de schop te nemen. In 2010 werden veertien stadsdelen samengevoegd tot zeven; in 2014 kregen de stadsdelen bestuurscommissies met sterk ingeperkte bevoegdheden en dit jaar worden die weer vervangen door stadsdeelcommissies die alleen vrijblijvende adviezen uit mogen brengen.

In 2015 bleek dat de lokale media steeds minder aandacht besteden aan de stadsdelen. De grafiek hierboven suggereert dat ook de gemeenteraad de stadsdelen steeds minder relevant vindt.

Wallen

In 2008 lanceerde Lodewijk Asscher (PvdA) het Coalitieproject 1012, genoemd naar de postcodes in het wallengebied die met 1012 beginnen. Criminele ondernemers moesten worden aangepakt, desnoods door ze uit te kopen. Momenteel is de Rekenkamer bezig met een evaluatie van het project. Een voorlopige conclusie lijkt te zijn dat het aantal raambordelen is afgenomen, terwijl daar horeca, winkels en toeristische bedrijven voor in de plaats zijn gekomen.

Informatie over recentere politieke ontwikkelingen vind je in de Stemwijzer voor Amsterdammers.

Tags: 

Gevoelstemperatuur

Het KNMI heeft in 2009 een methode ontwikkeld om op basis van temperatuur en wind de gevoelstemperatuur te meten. Gemiddeld komt een gevoelstemperatuur van –15 drie keer per jaar voor. «Dat valt met extra sjaals en een dikke muts nog wel door te komen.» En als mensen zich toch gek laten maken, dan is er altijd nog weerman Gerrit Hiemstra, die pleit voor nuchterheid en warme truien.

1. Januari 2010

Alleen diehard zwervers slapen nog buiten. «Vorig jaar zei een zwerver tegen ons mobiele team: ‘Lazer op, het is pas min achttien’. Maar nu zijn de meesten naar binnen. Ze zijn toch enigszins verstandig. Zeker nu het begint te waaien, voelt de kou toch onaangenaam.»

2. December 2010

December is in ruim veertig jaar niet zo koud geweest.

De Bond tegen het Vloeken neemt een ander standpunt in, en vindt het volgens een woordvoerder vandaag behoorlijk koud (De Speld).

3. Februari 2012

De gevoelstemperatuur was ’s ochtends op 7 februari uitzonderlijk laag. Op veel plaatsen zakte de gevoelstemperatuur rond zonsopkomst tot beneden de –25 graden.

De carnavalskoorts stijgt naar grote hoogten, maar het kwik blijft stevig achter. Bouwclubs zitten met bevroren emmers verf en werken op Siberisch koude locaties.

Hoewel het erg koud was en vele records werden gebroken was het niet genoeg voor een Elfstedentocht.

In Rusland halen ze hun schouders op voor het Nederlandse min 5. Min 36, dát is pas koud.

4. Maart 2013

In centraal Nederland was maart 2013 de koudste sinds 1962, in Engeland was het zelfs de koudste maart sinds 1883. De koude lucht werd met een uitzonderlijk sterke en standvastige stroming vanuit Siberië aangevoerd.

De woorden van het KNMI en Peter Timofeeff liegen er niet om: dit weekend wordt het Siberisch koud. Er gaat sneeuw vallen en de gevoelstemperatuur kan gaan dalen tot –15. Dat is toch niet normaal? … Collega-weerman Gerrit Hiemstra ziet maar één oplossing: ‘Laten we er maar een warme-truien weekend van maken’.

Tags: 

Pages