Amsterdam

The Dutch bicycle

IMG_0901

The ‘traditional’ Dutch bicycle originates in British and French predecessors, Zahid Sardar argues in his new book The Dutch Bike. Still, manufacturers cultivated the image of a typically Dutch, utilitarian product that has remained basically the same because it didn’t need improvement. As Timo de Rijk notes in the preface to the book:

Whereas foreigners found the Dutch bike heavy and unwieldy, here it was considered solid and indestructible, and in return the light-weight aluminium bicycles from France were openly maligned as inferior and needlessly equiped with ostentatious and fragile derailleur gears.

In the early 20th century, there were 4,000 bicycle brands in the Netherlands. Sardar refers to well-known manufacturers like Gazelle and Batavus as well as local brands in cities like Utrecht. He discusses the origin of the omafiets and its connection with women’s emancipation, as well as many other cultural and design aspects of the history of the Dutch bicycle.

In addition to the text, there is a wealth of historical photographs, advertisements, a collection of great head badges and other material. Then, at about two-thirds of the book, Sardar turns to modern Dutch bicicycle design, which is a bit of an anticlimax: most of these bicycles look rather silly. Take for example the Van Moof (no match for the elegant Joep) or the OV-fiets (the highly practical bicycle for rent at railway stations and other locations) - not to mention e-bikes and wooden bicycles.

Against this background, it’s good to see that the hippest bicycles in Amsterdam are currently old (girl’s) road bikes. With derailleurs.

For some reason iPhones appear to be unable to show photos from the road bike set and instead show random photos from my photostream.

Wrakken in de grachten van Amsterdam

Vrijdag de 13e, De buurvrouw, Feboot, Manja is stom en Titanic. Het zijn enkele voorbeelden van de ruim 3.500 boten die de afgelopen 5 jaar zijn gelicht in Amsterdam. Daarbij zaten ruim duizend roeiboten, bijna negenhonderd polyester boten en ruim driehonderd vletten. De grootste hotspots zijn de Singelgracht in Centrum, het Amstelkanaal in Oud-Zuid en de Admiralengracht in de Baarsjes.

Boten die er slecht of vies uitzien worden met rust gelaten, maar als ze hun drijfvermogen verliezen dan vallen ze onder de Wrakkenwet van 1934:

Vaartuigen, overblijfselen van vaartuigen en alle andere voorwerpen in openbare wateren gestrand, gezonken of aan den grond geraakt, of vastgeraakt op of in waterkeeringen of andere waterstaatswerken, kunnen door den beheerder van het water of dien van het waterstaatswerk worden opgeruimd […].

De Nautisch Toezichthouders van Waternet beoordelen of het nodig is om een wrak onmiddellijk te bergen, bijvoorbeeld omdat er olie lekt of omdat de doorgang wordt geblokkeerd. Zo niet, dan proberen ze de eigenaar op te sporen, wordt er een wrakkenlabel aan de boot vastgemaakt en wordt er een aankondiging in de kranten gepubliceerd. Als de boot na een aantal weken nog niet is gelicht, dan zorgt dat Waternet dat dit gebeurt.

In het voorjaar en de zomer worden er veel minder wrakken aangetroffen dan in de rest van het jaar. Waarschijnlijk zijn mensen dan meer met hun bootje bezig zijn en merken ze het zelf wel als er iets mis is. Opvallend is dat eigenaren aan het begin van het vaarseizoen sterker gemotiveerd zijn om zelf hun bootje te lichten; in oktober en november laten ze het vaker zo ver komen dat Waternet ingrijpt.

Met dank aan Waternet voor de gegevens en aanvullende informatie.

Summary: 

Over the past 5 years, over 3,500 sunken boats in the Amsterdam waterways have been lifted. During the months of March and April, owners are more motivated to take care of their boat themselves; in October and November they are more likely to leave this to Waternet.

Het Coheneffect: waarom de PvdA nauwelijks won in Amsterdam

Landelijk heeft de PvdA afgelopen woensdag flink gewonnen, maar in Amsterdam nauwelijks. Wellicht een gevolg van het Coheneffect, oppert O+S. In 2010 stemden veel Amsterdammers op Job Cohen. Daardoor viel er dit jaar voor de PvdA niet veel meer bij te winnen in Amsterdam, zo is het idee.

Is die verklaring plausibel? De grafiek laat zien hoe de resultaten in Amsterdam zich verhouden tot de landelijke resultaten. Er lijkt inderdaad sprake te zijn geweest van een Coheneffect: in vergelijking met de rest van het land deed de PvdA het in 2010 opmerkelijk goed in Amsterdam, ten koste van GL, D66, PvdD en SP. In Amsterdam haalde de PvdA 35% van de stemmen; zonder het Coheneffect was dat misschien 28% geweest. In 2012 was dit effect (deels) uitgewerkt. Niet zozeer omdat Amsterdamse kiezers terugkeerden naar de kleinere partijen, maar omgekeerd omdat de PvdA nu in het hele land stemmen weghaalde bij kleinere partijen.

Brievenbusbedrijven massaal verhuisd

Op 5 oktober 2012 organiseren de Internationale Socialisten (IS) een demonstratie tegen belastingontwijking, bij trustkantoor Intertrust tegenover het Amstelstation. In 2006 publiceerde SOMO een onderzoek naar Nederland als belastingparadijs, waarin de Parnassustoren aan de Locatellikade een belangrijke rol speelde. Op dat adres beheerde TMF volgens SOMO 1.633 brievenbusbedrijven, een getal dat sindsdien meerdere malen is aangehaald in de media en in de Kamer.

Inmiddels is TMF verhuisd naar Amsterdam Zuidoost en gefuseerd met Equity Trust; daarmee laat het concurrent Intertrust achter zich. Wat is er geworden van de overige trustkantoren uit het SOMO-rapport? Ze zijn massaal verhuisd, gefuseerd of overgenomen: van de toenmalige 13 grootste trustkantoren in Amsterdam zitten er nog maar 4 onder dezelfde naam op hetzelfde adres. In één geval was een politieinval aanleiding om de boel te verkopen. Verschillende banken zouden hun trustactiviteiten hebben verkocht vanwege het negatieve imago. Verder is de markt in beweging doordat private equity firms trustkantoren opkopen.

Door de verhuizing van TMF is Amsterdam Zuidoost een belangrijke lokatie geworden. Dat is te zien op de kaart, waar de situatie uit 2006 (grijs, niet zichtbaar als het kantoor nog steeds op dezelfde lokatie zit) wordt vergeleken met die in 2012 (rood). De omvang van de cirkels staat voor het aantal rechtspersonen. De aantallen voor 2006 komen uit het SOMO-rapport. De aantallen voor 2012 zijn volgens dezelfde methode verzameld: adressen van trustkantoren opzoeken in het DNB-register en vervolgens in het Handelsregister nagaan hoeveel rechtspersonen er op dat adres zitten (voor een bespreking van de methode zie het SOMO-rapport, p.24-25).

Update - Tijd en plaats van de demonstratie van de IS zijn aangepast.

Summary: 

In 2006, SOMO published a report on the Netherlands as tax haven. Today, only 4 out of 13 Amsterdam-based trust offices with over 200 legal entities at the same address are still registered under the same name and at the same address.

Nog een argument tegen het windmolenverbod

Windmolen

Er zijn al allerlei argumenten aangevoerd waarom het belachelijk is dat het provinciebestuur Amsterdam wil verbieden om windmolens te bouwen, maar hier nog een. Volgens de provincie bederven windmolens het landschap. Je moet wel erg belegen opvattingen over mooi en lelijk hebben als je niet ziet wat er mooi is aan windmolens in het landschap – en aan het machtig zwiepende geluid van de wieken als je er langs fietst. Daar komt nog bij: Amsterdam wil helemaal geen molens in het landschap zetten, maar aan de rand van de stad. Het is me een raadsel hoe je de skyline van Amsterdam zou kunnen verpesten door windmolens aan de rand van de stad te zetten.

Pages