Gezeur over wel of geen zadeltasje

Er is een boek uit waarin uiteenlopende fietsers - van Laurens ten Dam tot Dries van Agt - vertellen over hun favoriete trainingsrondje. De meeste routes zeggen me niet zoveel, omdat ik de omgeving niet ken. Ik geloof eerlijk gezegd ook niet dat ik ze uit ga proberen.

Wat ik leuk vind aan het boek zijn de gewoontes van de fietsers. Neem je de korte route, of fiets je nog een stukje door. Wat voor eten neem je mee (sultana’s? dadels?) en hoeveel (veel fietsers blijken te vertrouwen op tankstations om extra eten en drinken in te slaan). Op de fiets flarden tekst bedenken voor een schrijfklus waar je mee bezig bent. Dankjewel zeggen als andere fietsers opzij gaan. Het gezeur over wel of geen bel op je fiets, wel of geen zadeltasje.

Wat dat laatste betreft kunnen de puristen het doen met het commentaar van Marianne Vos:

Het deert mij niks om met spatborden en een zadeltasje te fietsen. […] Wel grappig dat trimmers altijd denken dat ze er professioneel moeten uitzien terwijl professionals er als trimmers bij fietsen.

Het boek is een tikkeltje pretentieus. Heuvelachtig terrein heet ‘geaccidenteerd’. Het boek is gezet in een speciaal ontworpen lettertype ‘gebaseerd op de luchtband’ met twee puntjes in elke hoofdletter O. Maar dat geeft niet.

Tags: 

The brutally beautiful Braw Lads Baw Breaker Sportive

Braw Lads Baw Breaker Sportive

Last weekend, I visited Isabella & Murray and we participated in a cycle ride in the Scottish Borders. «Brutally beautiful!», the organising Gala Cycling Club had called it in the announcement and that turned out to be pretty accurate. A 179 kilometers through beautiful scenery, with a few tough climbs. In between sunny spells, heavy rainshowers and hard winds added to the heroic quality of the event. Unfortunately, Murray crashed near the end, but some nasty scratches and a bended derailleur didn’t stop him from finishing (of course they didn’t).
Thanks to the volunteers it was a very well-organised ride with excellent catering. Great homemade cheese & pickles sandwiches.

How much we climbed remains a bit unclear. The route posted in advance said the total ascent would be 1.5 km, which is bad enough, but an updated version posted on the eve of the ride said 2.4. My garmin was absolutely unreliable (apparently something to do with the aforementioned heavy rain), indicating 0% and even negative gradients during some of the steepest climbs, which is rather frustrating when you’re really struggling to reach the top. Afterwards, I had garmin recalculate the ascent based on the gps locations and ‘elevation data that has been acquired by professional surveys’, which resulted in over 2.8 km. Which at least is consistent with how it felt.

Tags: 

Fiets meenemen op de boot naar Schotland: hoe werkt het

IMG_1236

Je fiets meenemen met de DFDS-ferry van IJmuiden naar Newcastle gaat prima, al kost het wat tijd. Ik kon er van te voren niet zoveel informatie over vinden maar hier is hoe het werkt:
Je fiets gaat mee op één van de autodekken en je maakt hem met riemen vast aan een railing naast de auto's. De autodekken worden een kwartier na vertrek afgesloten en een kwartier voor aankomst gaan ze weer open.
Bij het inchecken is er geen aparte rij voor fietsers, je wacht tussen de auto's en motorfietsen. Ga ervan uit dat de fietsen als laatste het dek opgaan (wat dan weer als voordeel heeft dat je niet bang hoeft te zijn dat auto’s per ongeluk tegen je fiets aanrijden). Bij het van boord gaan zijn de fietsers weer als laatste van hun dek aan de beurt. Hou er daarom rekening mee dat het na aankomst nog zeker drie kwartier kan duren voor je daadwerkelijk van boord bent.
De aankomst in Newcastle is op 15 km van het centrum. Ga na de paspoortcontrole meteen rechts het terrein af en dan linksaf. Volg fietsroute 72 (Hadrian’s Cycleway). Na een wat desolate start wordt dit een mooie fietsroute die je tot in het centrum van de stad brengt, het laatste stuk langs de River Tyne. Een stukje voorbij de groene brug is er rechtsaf een stijl klimmetje naar het treinstation.

Tags: 

Fietsstad Utrecht

Kaart

Onlangs is Utrecht uitgeroepen tot mondiale fietsstad nummer 3. Toen ik bijna drie jaar geleden in Utrecht ging werken vond ik de stad helemaal niet fietsvriendelijk - integendeel. De omgeving van het station is een chaos als gevolg van de eindeloze herinrichting. Fietsers worden door te smalle omleidingen geleid, die ook nog eens van de ene dag op de andere van route kunnen veranderen. M’n favoriete fietsenstalling, recht onder het station, is naar het Smakkelaarsveld verbannen (1).

Ook los van de vernieuwing van het stationsgebied is er genoeg om je aan te ergeren. Zoals de lange wachttijd voor de stoplichten bij de Maliebaan en de Maliesingel (2). De rare hoek in het fietspad bij het Janskerkhof (3). Het feit dat je in de binnenstad onverwacht op straten stuit waar je niet mag fietsen. En het rare stoplicht bij Rijnsweerd (4).

Inmiddels ben ik gewend geraakt aan de stad. De chaos rond het station voelt normaal aan. Ik ontdekte al vrij snel de scenic routes waar je op uitkomt via de monumentale strook park langs de Catharijnesingel (5) – routes waar je lekker door kan fietsen. En ik heb de indruk dat de lokale Fietsersbond goed bezig is met het aanpakken van excessieve wachttijden en andere ongemakken. Ik had er nog niet zo bij stilgestaan, maar ik heb me verzoend met fietsstad Utrecht.

Tags: 

Bicycling Science

A recent article discusses fifteen ways to cycle faster, so as to stay ahead of the e-bikes (via AmsterdamFietst). Some of the information is from a book called Bicycling Science. I had never heard of that book, but apparently it’s a classic which - among many other things - lists ‘some prescriptions for increasing speed at medium- or high-power levels’. These will not come as a big surprise: A combination of tight clothes, good body position and an ‘aerodynamically clean’ bicycle can reduce drag by 50% or more. Through training, a ‘basically fit rider’ can increase power by up to 30%. And of course, cyclists should properly inflate their tires. Reducing bicycle or body weight doesn’t seem to help much, at least not for cycling on a flat surface.

Bicycling Science is a technical book, but occasionally the cycling enthusiast gains the upper hand. For example, in a discussion of slope resistance, this observation pops up:

The author remembers riding up a hill with a maximum slope of 1 in 3.5 (grade of 30%), possibly Porlock Hill in Devon, United Kingdom, on a three-speed heavy bike (i.e., one having a low gear of around 36’’).

Much of the information in the book is too technical for me. Nevertheless, it’s fun to page through, if only for the intriguing graphs and for quotes like this:

Human observers are notoriously suggestible. When told that a given bicycle is special for some reason (carbon forks, selected by a world champion, designed for hard cornering), they easily convince themselves that it is.

And last but not least, the book has a great cover (designed by one Derek George).

Tags: 

Eerbetoon aan de opstandige fietser

Nooit geweten dat fietskoeriers met fixies en blikjes Grolsch jaarlijks op 4 mei een alternatieve herdenking houden, als eerbetoon aan hun voorgangers die actief waren tijdens de bezetting. Pete Jordan schrijft erover in zijn boek De Fietsrepubliek. De herdenking vindt plaats bij een klein monument bij de Martelaarsgracht, waarop staat:

Op deze plek werd op 4 mei 1945 de laatste koerierster uit het verzet, Annick van Hardeveld, door de Duitse bezetter vermoord. Zij was 21 jaar oud. Dit teken is een eerbewijs aan allen die streden tegen onrecht en onderdrukking.

De tekst doet denken aan een passage in het vorige boek van Pete Jordan, Dishwasher. In dat boek ging hij op zoek naar de geschiedenis van de bordenwassers. Hij ontdekte dat radicale bordenwassers een voortrekkersrol hebben gespeeld in de Amerikaanse vakbeweging. Als eerbetoon hing hij op verschillende historische locaties vellen papier op met teksten als:

Op deze plek gooide in 1934 bordenwasser Ramon Bolasques de ruiten in van het Waldorf-Astoria tijdens een staking van de bond van culinaire arbeiders.

En:

Op deze plek streden in maart 1972 vijftien bordenwassers voor werknemersrechten door middel van een succesvolle wilde staking. En ík ben ze daar in elk geval dankbaar voor.

De Fietsrepubliek is een eerbetoon aan de Amsterdamse fietser. Van de ‘bezeten rijstijl’ van de fietsjongens die in de jaren dertig bestellingen afleverden voor winkels en wasserettes, tot de organisaties die hebben gestreden voor ons recht om onder het Rijksmuseum door te fietsen. Jordan schrijft over de anarchistische reputatie van fietsers en hoe de autoriteiten keer op keer probeerden om ze te disciplineren; over de fietsende vorsten Wilhelmina en Juliana; de antifietsmaatregelen van de Duitse bezetter; de strijd voor een fietsvriendelijke stad en de geschiedenis van de fietsendiefstal.

Misschien geen onbekende onderwerpen, maar Jordan komt met verassende details en nieuwe inzichten. Zo had ik geen idee dat Wilhelmina – nog net minderjarig – naar de Raad van State is gestapt omdat ze van haar moeder Emma niet mocht fietsen. Of dat het van het einde van de jaren vijftig tot halverwege de jaren zeventig ‘usance’ was bij confrontaties tussen jongeren en de politie om de doppen van fietsbellen af te schroeven en naar de politie te gooien (tip: lees ook de voetnoten in het boek).

Eén van de onderwerpen waar Jordan zijn tanden in heeft gezet is het witte fietsenplan uit 1965. Provo’s wilden duizenden fietsen in de stad zetten die iedereen gratis mocht gebruiken. Toen de eerste witte fietsen door de politie in beslag waren genomen, legden provo’s bloemen neer en verfden ze een fiets wit bij het standbeeld van anarchist Ferdinand Domela Nieuwenhuis bij het Westerpark.

Er hebben hoogstens enkele tientallen witte fietsen in Amsterdam rondgereden, maar in de internationale pers groeide het project uit tot mythische proporties. Volgens sommigen was het witte fietsenplan een fantastische mislukking, volgens anderen juist een groot succes. De succesverhalen werden als legitimatie gebruikt voor talloze imitaties: gele fietsen in Portland, Oregon; paarse fietsen in Spokane, Washington; rode fietsen in Madison, Wisconsin; blauwe fietsen in Victoria, British Columbia; groene fietsen in Tampa, Florida en roze fietsen in Olympia, Washington.

De Fietsrepubliek staat vol met dit soort verhalen. Iedereen die ook maar iets heeft met fietsen of Amsterdam moet dit boek lezen.

Dit artikel verscheen eerder op Amsterdam Centraal.

Tribute to the rebellious cyclist

Apparently, bike couriers with fixies and cans of Grolsch hold an alternative commemoration each year on 4 May – the date of the official war commemoration – to honour their predecessors who were active during the German occupation. Pete Jordan writes about this in his book De Fietsrepubliek. The commemoration takes place at a small monument near the Martelaarsgracht, which reads:

At this location on 4 May 1945, the last courier of the resistance, Annick van Hardeveld, was murdered by the German occupier. She was 21 years old. This sign is a tribute to all who fought against injustice and oppression.

The text is reminiscent of a passage in Pete Jordan’s previous book, Dishwasher. In that book, he investigated the history of dishwashers and discovered that radical dishwashers had played a pioneering role in the American union movement. To honour them, he put up pieces of paper at various historical locations, with texts like:

On this spot in 1934, dishwasher Ramon Bolasquez smashed the windows of the Waldorf-Astoria during a strike by culinary union workers.

And:

On this spot in March 1972, fifteen dishwashers fought for workers’ rights by staging a successful wildcat strike. And I, for one, thank them.

De Fietsrepubliek is a tribute to the Amsterdam cyclist. From the ‘possessed riding style’ of the bicycle boys who made deliveries for shops and laundrettes in the 1930s, to the organisations that fought for our right to cycle through the passage under the Rijksmuseum. Jordan writes about the anarchist reputation of cyclists and how the authorities time and again tried to discipline them; about the cycling monarchs Wilhelmina and Juliana; the antibicycle measures of the German occupiers; the fight for a bicycle-friendly city and the history of bicycle theft.

Perhaps these subjects aren’t new, but Jordan adds surprising details and new insights. For example, I had no idea that Queen Wilhelmina – when still just underage – appealed to the Council of State because her mother Emma wouldn’t let her ride a bicycle. Or that it was customary between the end of the 1950s and the mid-1970s in confrontations between youths and the police to unscrew the housings off bicycle bells and throw them at the police (tip: don’t skip the footnotes in the book).

Pink bicycle

One of the subjects Jordan has sunk his teeth into is the white bicycle plan launched in 1965. Provos wanted to make thousands of bicycles available for anyone to use for free. When the first white bicycles had been confiscated by the police, provos left flowers and painted a bicycle white at the statue of anarchist Ferdinand Domela Nieuwenhuis, near the Westerpark.

There have been at most a few dozen white bicycles in Amsterdam, but in the international media the project grew to mythical proportions. According to some, the white bicycle plan had been a fantastic failure; others claimed it had been a great success. The success stories were used to legitimize imitations: yellow bicycles in Portland, Oregon; purple bicycles in Spokane, Washington; red bicycles in Madison, Wisconsin; blue bicycles in Victoria, British Columbia; green bicycles in Tampa, Florida and pink bicycles in Olympia, Washington.

De Fietsrepubliek is full of such stories. Anyone even slightly interested in cycling or Amsterdam should read this book.

The original English version of De Fietsrepubliek, In the City of Bikes, will be published later this month.

Pages