Gezeur over wel of geen zadeltasje

Er is een boek uit waarin uiteenlopende fietsers - van Laurens ten Dam tot Dries van Agt - vertellen over hun favoriete trainingsrondje. De meeste routes zeggen me niet zoveel, omdat ik de omgeving niet ken. Ik geloof eerlijk gezegd ook niet dat ik ze uit ga proberen.

Wat ik leuk vind aan het boek zijn de gewoontes van de fietsers. Neem je de korte route, of fiets je nog een stukje door. Wat voor eten neem je mee (sultana’s? dadels?) en hoeveel (veel fietsers blijken te vertrouwen op tankstations om extra eten en drinken in te slaan). Op de fiets flarden tekst bedenken voor een schrijfklus waar je mee bezig bent. Dankjewel zeggen als andere fietsers opzij gaan. Het gezeur over wel of geen bel op je fiets, wel of geen zadeltasje.

Wat dat laatste betreft kunnen de puristen het doen met het commentaar van Marianne Vos:

Het deert mij niks om met spatborden en een zadeltasje te fietsen. […] Wel grappig dat trimmers altijd denken dat ze er professioneel moeten uitzien terwijl professionals er als trimmers bij fietsen.

Het boek is een tikkeltje pretentieus. Heuvelachtig terrein heet ‘geaccidenteerd’. Het boek is gezet in een speciaal ontworpen lettertype ‘gebaseerd op de luchtband’ met twee puntjes in elke hoofdletter O. Maar dat geeft niet.

Tags: